Sjifak! Dit is het geluid wat sifaka’s maken, dit maken ze vooral wanneer er gevaar dreigt en hun groep willen waarschuwen. Bij een confrontatie met een andere groep Sifaka’s vechten ze niet maar: grommen ze en springen ze rond. Verder is hun leven lekker rustig, in de bomen op Madagaskar. Sifaka’s grijpen hun moeder meteen vast na hun geboorte. De moeder sprint overal naar toe voor voedsel. De eerste 2 maanden houdt de baby zich vast op de rug en de rest van de maanden tot zijn volwassenen op de rug. In het droge seizoen slapen Sifaka’s uit, want de ochtenden zijn te koud om eten te zoeken. Sifaka’s komen uit wanneer het wat warmer is. In het regenseizoen komen ze alleen voor zonsopgang en na zonsondergang tevoorschijn. De rest van de dag is het veel te heet.
In het droge seizoen eten ze blaadjes. Er is dan veel dauw en dan likken ze hun vacht. In het regenseizoen eten ze vruchten en bloemen. Soms eten ze ook aarde. Het klinkt misschien een beetje vies maar het lijkt hun spijsvertering te bevorderen. Om van de ene boom in de andere te komen grijpen ze een tak zetten ze af en maken een vliegende sprong, tot 10 m ver. Hun lange vingers en tenen geven hun veel greep. De ogen van de Sifaka’s zijn naar beneden gericht net zoals die van ons, zodat de dieren goed de afstand kunnen inschatten wanneer ze in de lucht zijn.
Wanneer Sifaka’s springen en huppelen lijkt het net of ze huppelen. Als je ze over de grond ziet springen, komt dat gewoonlijk doordat ze een open ruimte moeten oversteken waar geen bomen staan om tussen te springen. Ze trekken vaak hun armen uit om evenwicht te bewaren. Meestal zit een Sifaka hoog in de boomtoppen te zonnebaden met andere Sifaka’s. Wanneer ze naar beneden komen om in de zon te zitten, kun je ze bewonderen. Ze gaan zitten, spreiden hun armen en genieten van de zon.
